آدم ها همدیگر را پیدا می کنند ....
از فاصله های خیلی دور ....
لز ته نسبت های نداشته ....
انگار جایی نوشته بود که این ها باید کنار هم باشند ....
می شوند همدم
می شوند دوست
می شوند رفیق
و درست می نشینند روی طاقچه دل هم ....
حرف هایشان یک جور خوبی دلنشین است
و البته آوای صدایشان
اصلا بودنشان شیرین است ....
وقتی هم نیستند همدیگر را مرور می کنند و مدام گوش به زنگ آمدن هم هستند
خدا این آدم ها را نگیرد از هم ....
# بهار
برچسب:
نویسنده: بهنام جلالی