من رفتم ...

رفتن همیشه سخته ...

همیشه بقیه رفتن و من تماشا کردم ...

انگار این بار نوبت منه که باید برم ...

با این که سخته ولی بعضی وقتا باید به جون خرید این سختی رو ...

به خاطر خودم و به خاطرهرچه بهتر شدن آینده مبهمی که در انتظارمه باید برم ...

نمیدونم تا کی میتونم تحمل کنم ولی احتمالا مدت زیادی نباشم تو وب ...

سال دیگه کنکور داریم و من باید یه حرکتی بکنم ...

زندگی سخته ... یکی از همین سختیا سد کنکوره که امیدوارم به خوبی ازش عبور کنم ...

دعا کنید ...

نه فقط برای من ...

برای همه آدمایی که آینده گنگ و مبهمشون رو گره زدن به تلاش های سرسختانه امروزشون...

دعا کنید که ارزش این همه دلواپسی رو داشته باشه ...

مراقب خودتون باشین و یادتون باشه ما آدما همیشه هستیم

و بودنمون ربطی به آنلاین بودن یا نبودنمون نداره ...

ما همیشه هستیم حتی اگه آفلاین باشیم ...

این قسمت سخت دنیا هم نصیب ما شد ...

امیدوارم یه آسونی بزرگ تو راه باشه ...

برای زندگی کردن ...زندگی کنیم ...

خدا نگهدار همگی ....